Każdy ma swoje hobby. Jedni lubią łowić ryby, drudzy nie mogą opędzić się od wizytacji stadionu przy okazji meczu, trzeci lubią wypić sobie piwko przez telewizorem, jeszcze inni bawią się numizmatyka. Mówi się, że dodatkowa pasja podgrzewa w człowieku chęć do życia. Ja się z tym zgadzam w całej rozciągłości. Niestandardowe zajęcia odrywają Nas od codziennej rzeczywistości, przepełnionej kibelkowatą szarzyzną. Po obejrzeniu The Hurt Locker zjawisko pasji docenicie jeszcze bardziej.

Główny bohater filmu jest saperem, który przyjeżdża do Iraku na ostatnie trzydzieści-kilka dni służby amerykańskiej kompanii Bravo. Codzienność w Bagdadzie pozornie nie różni się od tego co widzimy przy okazji relacji telewizyjnych. Ot jakiś wybuch, śmierć kolejnego żołnierza, akcje na tyłach wroga o których dowiadujemy się po fakcie itd. A jednak The Hurt Locker robi z tego w-y-d-a-r-z-e-n-i-e i jakkolwiek byłem przygotowany na zestaw film wojenny + tematyka bliskiego wschodu to jednak po zobaczeniu napisów końcowych poczułem gorzki smak niewiedzy. Bo THL uświadomił mi, że gówno wiem o tym co się tam naprawdę dzieje.

Wracając do naszego sapera… To super kolo, bardzo naturalnie zachowujący się chłop. William James to typowy amerykański obywatel wywodzący się małomiasteczkowego środowiska. Ma jednak niezaprzeczalną zaletę – lubi to co robi. Rozbrajanie bomb to jego życiowy ogień, coś bez czego nie może egzystować. Podczas gdy inni na widok IEDa srają w majty on przywdziewa swój kewlarowy kombinezon i dumnie kroczy środkiem ulicy. Przy czym jego działania nie mają charakteru komediowego. W każdym geście, kroku i ruchu ręką oddano prawdziwą moc charakteru i pewność siebie. James ma skłonności do egoizmu, ale jest to egoizm bardzo pożyteczny. Jak sam mówi w beznadziejnym przypadku samochodu-pułapki – “Jeżeli mam zginąć to chcę czuć się przynajmniej komfortowo”, po czym zdejmuje uwierający go w jaja strój i przechodzi do akcji w żołnierskim mundurze.

The Hurt Locker ponadto posiada absolutnie mistrzowskie sceny rozbrajania ładunków. Każda taka sekwencja nafaszerowana jest niesamowitym napięciem i sfilmowana została z niezwykłą precyzją. Włos staje dęba kiedy przychodzi James’owi zmierzyć się “ukrytą” bombą w zbombardowanym szpitalu. To właśnie wyróżnia dobre filmy od złych – czasem minimalizm środków generuje większe emocje niż przesyt detalami. Budżet 11 milionów dolarów w tym przypadku został zrealizowany wzorcowo. The Hurt Locker to jednak nie tani moralizator służący do potępiania wojny w Iraku. To przede wszystkim panaceum na cały chaos rozgrywający się wokół tego konfliktu. Historia amerykańskiego sapera pozwala widzowi zrozumieć, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Podczas gdy William w Bagdadzie musi na co dzień balansować między życiem, a śmiercią, My z dala od tego zgiełku decydujemy jedynie czy kupujemy płatki czekoladowe czy zwykłe musli. A to adrenaliny nam podnosi.

Paradoksalnie tak męski, brudny, przepełniony wojną obraz stworzyła kobieta – Kathryn Bigelow. Nie mam pojęcia skąd czerpała wiedzę na temat relacji między żołnierzami, ale uwierzcie mi – z zadania wywiązała się o wiele lepiej niż większość facetów na stołkach reżyserskich. The Hurt Locker w wielu momentach ociera się o geniusz, mimo wszystko za drobną wpadkę z epizodem detektywistycznym obniżam ocenę o pół oczka. Aczkolwiek to wciąż kino wyborne, żeby nie powiedzieć kopiące w światopoglądowy zadek.

W jednej scenie grany przez Nicolasa Cage’a detektyw przetrzepuje młodą parę w celu znalezienia narkotyków. Kiedy z kieszeni mężczyzny wypada fajka do palenia trawki zaczyna się ostra wymiana słów zwieńczona ulicznym seksem oficera Policji z kobietą. A wszystkiemu przypatruje się jej partner. Już kumacie te klimaty? Początek Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans jest bardzo obiecujący – zalany komisariat, za oknem wariujący huragan Katrina, tkwiący za kratami więzień, a nad nim dwójka stróżów prawa szyderczo odnoszących się do błagań gościa o ratunek. W końcu jeden z nich – Terrence McDonagh w osobie Nicolasa Cage’a właśnie -  skacze do wody i… kończy w szpitalu. Za odwagę zostaje jednak nagrodzony awansem na porucznika, przy czym promocja to dla niego początek problemów. Większym zmartwieniem jest uzależnienie od prochów i morderstwo senegalskiej rodziny.

Zły porucznik to inspirowany obrazem z 1992 o tym samym tytule film znanego i cenionego Wernera Herzoga, który od kilku lat kręci tylko w USA. Za główny punkt fabuły niemiecki reżyser obrał postać Terrence’a i jego problemy ze zwichrowanym postrzeganiem rzeczywistości. To właśnie detektyw staje się motorem napędowym wszystkich wydarzeń na ekranie. Jest to człowiek cyniczny, nieprzewidywalny, lubiący trochę “przygrzać w nos”, aczkolwiek skuteczny w swoich działaniach. Cała gama stanów emocjonalnych tej osoby to główny atut produkcji Herzoga. Nie trudno zgadnąć, że widz takiego policmajstra polubi, bo jest to idealnie skrojony bohater, w sam raz pasujący do mało poważnej sensacji.

Kiedy jednak ochłoniemy po wygłupach Cage’a dojdziemy do wniosku, że z filmu pozostało tak naprawdę niewiele. Główna intryga? Wątki rwą się w połowie. Ciekawy drugi plan? Background historii jest bardzo skromny, aby nadrobić scenariuszowe braki. W konsekwencji nie mam wątpliwości, że skrypt był pisany tylko i wyłącznie pod postać McDonagha – Cage to najciekawiej poprowadzony aktor w tym filmie, gdyż jest jedyną, pełnokrwistą jednostką. Cała reszta, na czele z szefami gangów (wśród nich Xzibit) zasługuje na ocenę mierną. No dobra, Eva Mendes jeszcze zaplusowała, ale z innych względów niż chodzący wiecznie na haju Cage z głupią fryzurą.

W rezultacie Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans wydał mi się filmem bardzo średnim. Nie pomogła tu całkiem ciekawa sceneria odbudowującego się po katastrofie Nowego Orleanu. Nie pomogły również różne liczne tropy i drugoplanowi bohaterowie. Nic oprócz jazd McDonagha nie jest warte przyjrzenia się obrazowi Herzoga z bliska. To miałka, źle wyważona opowieść sensacyjna. Ale z fajnym (wreszcie!) Cagem w obsadzie.

Wygodny fotel, paczka chipsów z Biedronki oraz chłodny browar – wymagane akcesoria do spędzenia wieczoru przy Virtuosity. Akcja filmu toczy się w przyszłości. Niezbyt dalekiej, obstawiam nawet, że tej bliższej niż dalszej. Organizacja LETAC pracuje nad systemem wirtualnego pola walki, który pozwoli wyszkolić oficerów Policji w walce z groźnymi przestępcami. Specjalnie na potrzeby treningu programiści tworzą komputerową jednostkę o nazwie SID 6.7, który staje się prawdziwą cyber-zmorą dla stróżów prawa w potyczkach z przestępcami. Jednym z użytkowników testowych jest odsiadujący wyrok były policjant-wdowiec, który stracił niedawno partnera właśnie w trakcie ćwiczeń w systemie. Tymczasem autorzy programu przypadkowo przenoszą SIDA 6.7  do rzeczywistości, a ten niepohamowany swoim syto zbudowanym z dwustu osobowości charakterem zaczyna masakrować wszystko dookoła i rusza na podbój Los Angeles. W ślad za nim podąża zresocjalizowany pies z gnatem w łapie i asystentką u boku.

Już sam pomysł przeniesienia wirtualnej jednostki do naszego świata zahacza o niewiarygodną wręcz głupotę. Reżyser zdaje się tak logicznych konfliktów nie zauważać i stara się oprawić genezę syntetycznego kryminalisty w jakieś sensowne argumenty. Po części to mu się udaje (android zbudowany z nano-robotów hehehe), ale i tak przegrywa ze zdrowym rozsądkiem. Jeżeli przebolejemy ten motyw to czeka Nas super zabawa.

Obsada Virtuosity to absolutny top jaki można sobie wymarzyć. W roli psychopatycznego zbrodniarza ujrzymy młodziutkiego Russella Crowe’a. Jeszcze nie splamionego Hollywoodem, na długo przed Gladiatorem, Oskarami i innymi bzdetami. Partneruje mu wiecznie spocony i zmęczony Denzel Washington. Obaj mogliby dzisiaj śmiało obejrzeć ten film razem przy szklance dobrej whisky i powspominać stare czasy, a przy okazji pośmiać się z kilku rzeczy. Nie zdziwiłbym się gdyby podczas seansu sypnęli dialogiem:

Denzel: Te Russell, spójrz w czym kiedyś zagraliśmy.
Russell: O kurwa…

Każdy ma swoje dobre jak i złe produkcje. Zarówno Crowe jak i Washington powinni Virtuosity wpisać po stronie tych najśmieszniejszych, albowiem przez bite 90 minut projekcji banan nie schodził mi z twarzy. A wszystko to przez dysonans zachowań bohaterów po obu stronach barykady: Denzel z bardzo poważną miną, biegający po mieście ze spluwą stróż prawa oraz Russel – pajac o zwichrowanej psychice, totalny socjopata i gbur.

Virtuosity jest jedną wielką kopalnią magicznych tekstów SIDA 6.7. Crowe bawi się rolą, czasem ją nadmiernie przerysowuje i wychodzi na klauna. Z drugiej strony spokój Denzela w prowadzeniu sprawy zdaje się obniżać humorystyczny wydźwięk fabuły. Mimo wszystko trudno nie zachichotać, gdy okazuje się, że jedna z osobowości zaprogramowanych w głowie antagonisty to sam Adolf Hitler Tak… to jest ten film, który należy obejrzeć albo po procentach albo po czymś grubszym, lub po prostu potraktować jako absolutną zgrywę z cyberpunku. Polecam, a co!?!

Masakra, smutek, zgrzyt zębów, dół i jeszcze raz masakra – to były moje pierwsze odczucia po przeczytaniu kilku wyrywkowych opinii na temat nowego filmu Zombiego. Halloween 2 dostaje baty od widzów jak cholera, a jako obraz zebrał od krytyków soczystego buta w ryj, niczym jedna z ofiar Michaela Myersa. Ja kibicuję Robowi do końca, bo jako jedyny spróbował czegoś nowego, w 100% autorskiego. Halloween 2 bowiem to nie jest zwykły sequel moi mili, a przynajmniej nie tak standardowy jakby się mogło wydawać. Właściwie nie wiem jak określić to z czym wyskoczył Zombie w roku Pańskim 2009, bo chyba H2 przekroczył zarówno oczekiwania moje jak i fanów serii. To najambitniejszy slasher jaki kiedykolwiek widziałem.

Zombie zmierzył się z legendą Carpentera już przy okazji pierwszej części. Nie skopiował pomysłów połączonych z odświeżoną realizacją tylko konsekwentnie zbudował otoczkę mordów Myersa po swojemu. Wielu widzom nie spodobał się styl Zombiego, tak mocno odbiegający od typowej, młodzieżowej sieczki. Rob bardzo dużo miejsca poświęcił bohaterom, ich psychice i zachowaniom. Nadał postaciom odpowiednią głębię, dzięki czemu z pozoru proste charaktery Michaela i jego siostry Laurie zyskiwały na wiarygodności. Szczegółowo zbudowana przeszłość seryjnego mordercy dawała tropy odnośnie motywów i celów działań kultowego rzeźnika. Wszystko to polane zostało charakterystyczną dla Zombiego klimatyczną zgnilizną i syfem oraz niewyszukanym językiem.

W Halloween 2 Zombie idzie o krok dalej. Mimo, że fabuła kontynuuje historię z poprzednika to całość prezentuje się pod kątem nastroju zgoła odmiennie. Reżyser bardzo płynnie balansuje między jawą, a snem nic nie sugerując widzowi, ale podrzucając kolejne wskazówki. Wskazówki, które stają się nierozerwalnym elementem psychiki bohatera. I to z pewnością jest główny powód porażki filmu za oceanem. Po prostu ludzie nie lubią komplikacji w czymś tak prostym jak filmowy ubój. Natomiast Rob wrzuca gatunek slashera na ambitniejszą półkę, nadając poszczególnym ranom kłutym artystyczny wydźwięk. Tak działali najlepsi mordercy w kinematografii – John Doe w Siedem, Ryder w Autostopowiczu czy Lecter w Milczeniu owiec. Mimo, że Myers stosuje prymitywne metody zabijania to  jest w tych zabójstwach coś potwornie magicznego i przemyślanego.

Zombie nie bał się również zerwać z tradycyjnymi elementami serii. Brak motywu muzycznego doskonale podkreśla autorską wizję reżysera i próbę oddzielenia swojego Halloween od Halloween Carpentera. Co więcej, niektóre pomysły wydają się szalone i przypominają stąpanie po polu minowym. Przykładowo, Myers od czasu do czasu zdejmuje maskę ukazując swoje prawdziwe oblicze. Jak odebrali ten koncept fani? Nie trudno zgadnąć – zrugali Zombiego. Tymczasem ja go pochwalę. Nie za odwagę (bo to byłoby proste), a za idealne wkrojenie tej idei w akcje Michaela, który nie jest już stąpającym po polach pajacem z nożem w łapie, a pełnokrwistym mordercą kryjącym twarz tylko w trakcie aktu przemocy. Niby normalka, a jednak kłóci się z kanonem Halloween, co w sumie mi zwisa i powiewa. Filmy Roba Zombie traktuję jako fantastyczny odłam.

Nie da się ukryć, że sam film skupia się na postaci Laurie Strode. To ją widzimy przez większość czasu, to wokół niej reżyser konstruuje historię i wreszcie to ona jest celem samego Michaela Myersa, który musi przebyć dziesiątki kilometrów, aby dorwać ofiarę. Problemy z jakimi zmaga się Laurie są typowe dla osób z traumatycznym przeżyciem – niepokojące sny, rozmowy z psychiatrą i brak szerszej akceptacji w środowisku tylko pogłębiają aspekt charakterologiczny. Zombie pocisnął po bandzie jak się tylko dało i rzetelnie podszedł do tematu niezrównoważonej psychicznie nastolatki. Dlatego jej historia jest fascynująca na tyle, żeby się nie zanudzić między kolejnymi scenami z lekcją anatomii człowieka. I co najlepsze – nie ma tu syndromu “nie zabiłeś mnie w poprzedniej części, to teraz pokażę Ci kto tu rządzi”. Gra wciąż toczy się pod dyktando Myersa.

Halloween 2 to bezsprzecznie najlepszy slasher jaki widziałem w ostatnich latach. Zgoła odmienny od schematu horrorów, gdzie grupa teen’sów pada ofiarą swojej głupoty. Zombie nie bał się zaryzykować i wprowadził wiele innowacji w skostniały gatunek. Oczywiście przegrał z kretesem bo żądająca posoki gawiedź oczekiwała czegoś znacznie prostszego niż rozbudowanej masakry o zabarwieniu poetyckim. Oba segmenty wyreżyserowane przez Zombiego tworzą jedność i nie trudno zgadnąć, że dla fanów twórczości tego pana są to pozycje obowiązkowe. Coś jeszcze dodać? Aha, jestem niemal pewien, że w Polsce H2 zostanie przyjęty tak samo “entuzjastycznie” jak w USA.

P.S. Przy napisach końcowych leci TEN kawałek. Miazga.

P.S. 2 Halloween 2 posiada najlepszą scenę mordu striptizerki w historii kina

Bardzo lubię filmową zemstę. Niby nic nowego nie da się z tej materii wycisnąć, ale każdy przypadek samotnej jednostki stawiającej opór grupie zdewaluowanych społecznie maliniaków spotyka się u mnie z wielką aprobatą. Jeszcze lepiej gdy za temat biorą się Europejczycy, którzy potrafią wstrzyknąć w skostniałą fabułę potężną dawkę energii. Tak było m.in. w wyprodukowanym za francuskie pieniądze Taken. Do grona kozackich mścicieli można więc śmiało dopisać brytyjskiego Harry’ego Browna.

Michael Caine to jeden z tych aktorów, których darzę szacunkiem i sympatią. Facet jest kameleonem, zagrał w swoim życiu już wszystko i sprawdził się w poszczególnych rolach co najmniej przyzwoicie. Dlatego jego kreację w Harry Brown przyjąłem z otwartymi ramionami i uśmiechem na twarzy. Oto bowiem starszy pan o dżentelmeńskich czynach i kulturalnym zachowaniu staje w szranki z grupą młodocianych bandytów. Zemsta w głównym bohaterze narasta stopniowo, poprzez nieprzyjemny widok z okna, śmierć żony, a w decydującym punkcie eksploduje w wyniku mordu jego bliskiego przyjaciela. Czyny pana Browna są więc solidnie umotywowane, podobnie jak jego umiejętności – to były komandos wojsk w Irlandii Północnej.

To czym mnie ujął Harry Brown to przede wszystkim realistycznie zakrojony obraz obecnej sytuacji na wyspach. A bądźmy szczerzy – napływ emigrantów do kraju funta i królowej (nie chodzi tylko o Polaków) powoduje coraz więcej patologii. Ci, którzy nie zasmakowali sukcesu sprzedają się tanio, popadają w alkoholizm, żyją w biednych dzielnicach i wpadają w nieciekawe towarzystwo. W takim środowisku odnajduje się główny bohater. Podwórko przesiąknięte jest smrodem i chłodem, spacery młodych par kończą się kopniakiem w brzuch, a wypad matki z dzieckiem jeszcze gorzej. Typowe angielskie osiedle, pełne ćpunów i dziwek. W momencie kiedy pewna granica zostaje przekroczona Harry łamie również swoje zasady. Tylko, że jest jeden problem – nie jest on niezniszczalny, ba, chwile słabości przytrafiają mu się nader często. I dlatego jest to postać maksymalnie wiarygodna. Nawet w kontekście motywu “starszy pan vs młodociany gang”.

Harry Brown to nic nowego w świecie filmu. To dobrze wyreżyserowany i nakręcony schemat, który jednak kupuję, bo nie wciska kitu i nie powoduje odruchów wymiotnych po 20 minutach seansu. Brytyjskie kino po raz kolejny wypuszcza obraz nie tyle niewygodny, co nawet przerażający. Nie sposób przejść obok niego obojętnie, a to jak ocenić ukazaną tam rzeczywistość pozostawiam Wam.

Niech was nie zmyli reklama w polskiej telewizji usilnie wmawiająca, że 500 dni miłości to komedia romantyczna w sam raz na przedświąteczny czas. Co prawda film Marca Webba trzyma się pewnych schematów, nieuniknionych, ale jednak schematów romantyzmu. W rzeczywistości to bardzo ważny obraz dla samczej  społeczności świata, choć w sumie i kobiety znajdą tu coś dla siebie.

On jest z zamiłowania architektem, ale pracuje przy wypisywaniu życzeń na kartkach świątecznych. Ona zostaje nową asystentką szefa firmy. On szuka miłości i tej jedynej, ona nie chce stałego związku. On jest przeciętnym facetem o typowej aparycji szczurka, ona również przeciętna, trochę rozgadana i niepewna swego. Kiedy w końcu trafiają na siebie zauważają pewną barierę, oddzielającą ich priorytety życiowe. Mimo podobnych zainteresowań i fascynacji. Tom chce ją przełamać, a Summer nie. Czy w tej sytuacji znajdą miejsce na miłość?

Przyznam bez bicia, że para głównych bohaterów z miejsca stała mi się bliska. Bo jest niezwyczajnie zwyczajna. Z jednej strony są to młode osoby (strzelam, że gdzieś koło 30-tki), z drugiej zostały potargane przez los już niejednokrotnie. W jednej ze scen Summer wymienia swoich byłych partnerów – seksownego wioślarza, dziewczynę ze studiów i uroczego Włocha. Na pytanie Toma, co stanęło na przeszkodzie, aby się ustabilizować dziewczyna odpowiada po prostu “życie”. Ta cała prostota przekazu jest jednocześnie największą zaletą 500 dni miłości. Bo nie trzeba mówić o uczuciach w sposób zawiły i niezrozumiały dla szarego Kowalskiego. Właśnie o miłości trzeba opowiadać przejrzyście i banalnie, ale przy zachowaniu umiaru stosowanych środków. Fabuła filmu skacze po kolejnych dniach relacji Toma i Summer, od gorącego, aczkolwiek powolnego początku po dramatyczny rozpad związku, który nigdy przez nich nie został właściwe sprecyzowany. Wrażenie chaosu jest tylko pozorne, bo każdy dzień został tu należycie spuentowany, a każdy dialog niezwykle ważny w ostatecznym rozrachunku.

Słodko-gorzka wymowa obrazu Webba nie jest może odkrywcza, ale stanowi niezwykle udaną próbę zinterpretowania współczesnych problemów młodego pokolenia – ciągłego pośpiechu, carpe diem i braku stanowczości w okazywaniu uczuć. Niezwykle udanie w postacie Summer i Toma wcielili się Zooey Deschanel i Joseph Gordon Levitt, który obecnie przesiaduje na planie nowego filmu Nolana. Trzeba uczciwie przyznać, że ciągną ten film do przodu w każdej sekundzie i nie można ich nie polubić. 500 dni miłości dowodzi, że da się jeszcze coś wykrzesać z filmowej miłości. I nie musi to być wakacyjny kom-rom ze słabym plakatem.

Yeah! Gdzieś w styczniu na moją prywatną listę oczekiwań wpisałem Black Dynamite. Kompletnie dla jaj, bo zwiastun był porywający i  śmieszny. Zresztą czego innego możemy spodziewać się po kinie Blaxploitation? Przypomnę, że ów gatunek skierowany był do czarnoskórej społeczności USA lat 70. Głównymi bohaterami produkcji byli twardzi, męscy afroamerykanie, którzy rozprawiali się w getcie z szeroko rozumianym złem w postaci narkotyków i korupcji, czyli domeną białych. Całość podkręcona była niewiarygodną ilością muzyki funk i soul. Black Dynamite przerysowuje wszystko co związane z Blaxploitation. I to niech wystarczy za opis filmu.

“Bee-Dee” to weteran z Wietnamu, były agent CIA, po prostu facet żyjący z boku społeczeństwa. Twardziel, bad-ass, mistrz kung-fu, potrafiący zadowolić 3 kobiety jednocześnie. Nikt nie zadziera z “Bee-Dee” bo nie ma to sensu. On i tak jest od wszystkich lepszy. Wystarczy jednak śmierć brata, aby wrócił do akcji i pokazał światu, że ten nie potrzebuje komiksowych bohaterów. On potrzebuje Black Dynamite’a!

Kurczę, nie wiem gdzie dokładnie tkwi siła obrazu Scotta Sandersa. Wiem za to, że obejrzałem na zakończenie roku komedię roku i że nic w najbliższym czasie nie dorówna stylowi Black Dynamite. Bo podobnie jak zadzieranie z głównym bohaterem nie ma to sensu Bo wystarczy tylko jeden taki film. Bo przesyt doprowadza do mdłości i bólu głowy. Bo zanim się ktoś porwie na konkretny pastisz, to musi mieć pomysł. Bo po prostu. To jest Black Dynamite!

Miażdżąco tragiczne dialogi, mnóstwo świetnej muzyki, tony absurdu, burdelowy klimat i niesamowita miejscami epa spowodowały, że BD bawi do łez. Ale tylko tych, którzy rozumieją ideę blaxploitation. To jedyna okazja, aby zobaczyć jak czarni kopią tyłek białym. Sanders wyposażył swój obraz w niesamowity “black power”. Tutaj też znajdziecie jedną z najbardziej pomysłowo nakręconych scen seksu, nawiązanie do Wejścia smoka oraz Rambo. Tak wybuchowej mieszanki już dawno nie widziałem.

Dynamite! Dynamite!

P.S. Michael Jai White oprócz epizodu w The Dark Knight w ostatnich latach grał w B i C klasowych produkcjach direct-to-dvd. Black Dynamite to rola jego życia.

Zombieland to spora niespodzianka tego roku. Solidny wynik w box office, przychylność krytyków i widzów za oceanem przełożyła się na ogromne oczekiwania fanów zombie na starym kontynencie. Już Shaun of the Dead pokazał, że odpowiednie wymieszanie gatunku gore z komedią może okazać się sukcesem. Film Rubena Fleischera podążą identyczną ścieżką podchodząc do wyeksploatowanego tematu umarlaków na luzie i z dystansem. Dla mnie to przede wszystkim pierwsza (być może nieświadoma) próba przeniesienia na ekran wielbionego przeze mnie Left 4 Dead.

Fleischer (debiut!) doskonale zdawał sobie sprawę czego oczekują fani. Nie próbował więc reanimować oklepanych pomysłów, tylko ukazał zagładę ludzkości w trochę inny sposób. Już sam wstęp świetnie nakreśla styl, jakim Zombieland został obdarzony.  Tu czarny humor non stop towarzyszy przygodom czwórki ocalałych: nieśmiałego chłopaka, laski wraz z młodszą siostrą oraz wytrawnego badassa-kowboja (niezły Woody Harrelson). Na spragnionych widzów czeka mnóstwo krwi, fruwających ciał i kąśliwych dialogów oraz kilka przyjemnych niespodzianek. Do tego nie trzeba nawet scenariusza – wystarczy tona dobrych pomysłów napędzających akcję w postapokaliptycznym świecie.

Ano właśnie. Postapokalipsa jest tu 100 razy bardziej wiarygodna od tej z nowego Terminatora. Tam silono się na komputerowo wygenerowane pustkowia co wyszło mocno średnio i trochę nieefektywnie. Fabuła Zombieland natomiast rozgrywa się w bardziej cywilizowanych lokacjach – opuszczonych sklepach, autostradzie, barach, a nawet całym Hollywood. To się ceni. Mimo tego największym problemem obrazu jest historia, a raczej jej środek. Z czasem akcja zaczyna się niebezpiecznie rozmydlać, jakby przed grande finale reżyser chciał upchnąć na siłę standardowe do bólu motywy rozwijające bohaterów. Dowiadujemy się więc kilku ciekawych (serio?) faktów z przeszłości, które nijak nie mają wpływu na to co wydarzy się później.

Zombieland to kawał dobrej – choć tylko rzemieślniczej – roboty, która powinna przypaść do gustu przede wszystkim zapaleńcom gatunku, następnie wielbicielom komedii, a na końcu entuzjastom kina akcji. Długość filmu (ledwie 80 minut) jest na tyle odpowiednia, że nie sposób się zanudzić. Kto wie, może sequel będzie lepszy?

Sorry, ale nie wytrzymałem. Powyżej odpowiedź na pytanie, dlaczego nie gustuje w rodzimym kinie. Owszem pojawią się raz na jakiś czas produkcje typu Dom Zły i Rewers, którym warto się przyjrzeć (choć ja z zasady tego nie zrobię, może kiedyś jak puszczą w tv). Generalnie naszym rynkiem rządzi takie oto ścierwo nad ścierwa. Po zobaczeniu plakatu filmu pt. Ciacho miałem minę jak Wojtek Mecwaldowski. Copy and out.

Wreszcie obejrzałem Basterdsów. I nie żałuję, bo to kawał dobrego kina, a przede wszystkim najlepszy film Tarantino od czasów… chyba Pulp Fiction. Nie to, że inne obrazy Quentina mi się nie podobały, ale faktem jest, że nigdy do tak wysoko przez siebie postawionej poprzeczki jeszcze nie doskoczył. W ostatnich 12 miesiącach widziałem sporo dobrych produkcji. Bez kitu, 2009 to niezły rok: Dystrykt 9, Watchmeni, Moon, Public Enemies. Obok nich śmiało mogę dopisać Bękartów wojny.

Wymieniłem kilka ciekawszych tytułów na początku, ale już teraz znowu muszę przytoczyć dwa następne: Tylko dla orłów i Złoto dla zuchwałych. Basterdsi czerpią z nich pełnymi garściami, zżynają nawet całe sceny, ale to dobrze. Quentinowi udało się nakręcić film wojenny bez wojny, śmieszny bez dowcipów i pokrętny z chronologicznie poprowadzoną fabułą. Tarantino bawi się historią, nie szasta wątkami, nie burzy układanki. Wszystko przebiega według typowego Tarantino-style, z setką wydłużających się dialogów, podejrzliwych spojrzeń, kilkusekundowych momentów, kiedy nie pada ani jedno słowo, szept czy inny dźwięk.

Inglorious Basterds to fajny ukłon w stronę klasyki, która z racji bycia klasyką jest dzisiaj raczej nieprzystępna dla młodego widza wychowanego w erze Matrixa. To przede wszystkim pastisz wszystkiego co związane z kinem wojennym lat 60. i 70. ubiegłego wieku – stopniowanie napięcia, szacunek do budowy charakterów oraz morderczy i efektowny finał, stanowiący doskonałe zakończenie przygód głównych bohaterów. Równie dobrze Quentin mógłby to nakręcić w 1972 roku – nikt nie zauważyłby różnicy, z małym wyjątkiem. Bo tak naprawdę reżyser przemycił do nowego filmu wszystko to za co uwielbia go świat od blisko 2 dekad, a mianowicie przerysowaną przemoc. Bez niej Bękarty nie byłyby tym czym są – powiewem świeżości.

Krew, pot i łzy Tarantino na nic by się nie zdały gdyby nie brawurowa obsada. Pitt jako Aldo Raine kopie nery zdrowo, że hej. Fajowo zaprezentował się znany choćby z Eden Lake Michael Fassbender jako Archie Hicox. Ale i tak każdą scenę kradnie Christoph Waltz w roli piekielnie inteligentnego, szczwanego lisa SS, łowcy Żydów Hansa Landy. Każda sekunda z jego facjatą na ekranie powoduje szarganie nerwów i obgryzanie paznokci widza. Ma on w sobie coś z demona i wesołka, coś czego nie potrafię dokładnie opisać. To trzeba zobaczyć. Jak i cały film zresztą.