Alicja w krainie czarów

Pełna odniesień i dwuznaczności książka autorstwa Lewisa Carrolla do dziś wzbudza ogromne emocje. Jedni klasyfikują ją jako powieść dla dzieci, drudzy uważają, że to dojrzała historia dla dorosłych osób. Z pewnością prawda leży po środku, a że materiał na film jest zacny to nie dziwi obecność najnowszej wariacji w reżyserii speca od celuloidowej fantazji Tima Burtona. Sęk w tym, że burtonowska Alicja ma już 19 lat, więc można zrzucić z siebie brzemię “pedobeara” i przyjrzeć się niewieście z bliska, do tego w pełnym 3D.

Burton zdecydował się na napisanie osobnego rozdziału i dobudowanie historii do książki. Ta urywa się na 13 lat, wracamy do Londynu na arystokratyczny bal, który wieńczą zaręczyny Alicji oraz lorda Hamisha. Dziewczyna wymyka się jednak wcześniej z rodzinnej imprezy i pomyka za białym królikiem. Wpada do nory i…wszystko zaczyna się od nowa. Z oryginalności fabuły Burtona więc nici. Dalej jest tylko gorzej. Panna cierpi na jakąś amnezję, nie pamięta postaci, z którymi się spotkała już wcześniej, ani krainy, z której z wielkim trudem wydostała się naście lat wcześniej. Sam etap prezencji wizualnego przepychu krainy trwa za krótko, bo Alicja musi ciągle przed kimś uciekać. Jak nie przed strażą Czerwonej Królowej (hmm komunistka?) to przed jej bestią o imieniu nie-do-zapamiętania. Pisząc krótko – mindfuck nie do ogarnięcia.

Alicja trafia jednak na herbatkę do Szalonego Kapelusznika, który targany chęcią zemsty na władczyni postanawia dziewczynie pomóc i przemyca ją do Białej Królowej (antykomunistka?). A z tego miejsca niedaleko do szczęśliwego zakończenia, prawda? Oglądając Alicję w krainie czarów miałem wrażenie, że to film zrobiony na odwal. Fabuła nie kryje w sobie żadnej tajemnicy, skąpi mroku, nie przemyca nawet podstawowych morałów. A przepraszam, jeden zdążyłem wynieść – warto inwestować w świrów. Burton zdecydowanie nie namęczył się również ze światem Podziemia. Niby wszystko miał podsunięte pod nos, ale i tak czekałem na jakiś element makabry czy czarnego humoru. Nic z tych rzeczy. Mariaż twórcy Bettlejuice z wytwórnią Disneya nie przysporzył obrazowi zalet. Tim sztywno trzyma się ram konwencji i nie popuszcza wodzy fantazji nawet na chwilę. Zaskoczeni? Ja też. Zamiast chwalić ładne scenografie i pieczołowicie odpicowane postacie  polecam przeczytać książkę i użyć wyobraźni. To naprawdę działa. Jeszcze jedna rzecz – Carroll umieścił w swojej powieści małą bohaterkę nie bez powodu. To przecież historia o dorastaniu, konfrontacji z przeciwnościami losu i przewrotną rzeczywistością. U Burtona pełnoletnia Alicja tak naprawdę nie robi różnicy, bo fabuła ciągle dąży do ostatniej bitki.

Największy zonk to język filmu. Oprócz tytułowej bohaterki nikt nie potrafi wyrazić się zrozumiale. W dialogach pojawiają się dziwne, słowotwórcze koszmarki jak np. Żaber-zwłok (ang. Jabberwocky). Takich kwiatków jest więcej, a i tak wszystkich przebija pajacowaty zając oraz bliźniacy ze swoimi pseudodresiarskimi rymami (na myśl przychodzą murzaje z Transfomers 2). Nie radzę zabierać na seans dzieci, no chyba, że lubicie wyjaśniać co chwilę pociechom o co w tym wszystkim chodzi.

Nowy film Burtona jest potężnym rozczarowaniem. Tematyka bardzo bliska poczuciu estetyki reżysera nie okazała się wystarczającą kartą przetargową. Tu trzeba coś opowiedzieć, coś pokazać, zbudować emocje. Alicja w krainie czarów mimo, że kolorowa w warstwie wizualnej wydała mi się szarą historyjką, która służy rodzicom do usypiania dzieci. Nie tym razem Tim. Nie tym razem.